India-Delhi

Hallo lieve mensen,

Mijn zendingsreis is begonnen. Gisteren stapte ik om 11 uur 'sochtends het vliegtuig in op weg naar Frankfurt en om 1400 begon te reis naar Delhi. Voor mij de eerste keer vliegen en ik vond het landen en stijgen leuk, de rest is wat lang en saai. De indiase tijd is 4 uur later, dus om 5 uur 'sochtends indiase tijd kwamen wij in ons hotel aan. Volgens Wim wasdit voor India een goed ennet hotel. Volgens NL begrippen niet echt maar je went eraan. Wij zijn snel ons bed ingedoken(onze slaapzak, de dekens zijn niet zo fris) en zijn rond een uur of 11 opgestaan om de stad een beetje te bekijken.
We kwamen 'snachts aan dus we zagen bijna niks maar overdag konden we een eerste indruk van dit land krijgen. Het is er druk, veel herrie, mooie mensen, veel kleur, de electriciteit kabels lopen open en bloot vlak over je hoofd heen, de koeien lopen midden op straat, overal wordt eten verkocht en iedereen wil je wat aansmeren. Het is moeilijk te zeggen wat je van zo'n land vindt, het heeft echt iets eigens maar ik vind het heel tof om hier een maand te zijn.
We hebben ookop het station gekeken waar mensen met 3 koffers op elkaar op hun hoofd rondlopen. Daarna zijn we met een riskja naar een grote moskee gereden. Die riskja was een avontuur op zich. Het verkeer gaat daar dwars door elkaar heen en een riskja is open aan de zijkant, dus soms ga je met snelheid vlak langs elkaar heen. Maar tis wel leuk. De moskee was ook mooi, ik moest zo'n gewaad aan als vrouw anders mocht ik niet naar binnen.

Ik moet ook erg wennen aan de munteenheid=rupi, 1 euro=65 rupi, je rekent dus met hele grote bedragen. Maar omgerekend is hier alles heel goed koop. voor een paar euro reis je door de stad. Hoewel ze de toerist altijd het dubbele proberen te laten betalen.
Als blanke vrouw heb je veel aandacht van mannen, ze kijken allemaal naar je en willen je van alles aansmeren, tis wel grappig. Ook willen de mensen graag op de foto met je omdat je blank bent.
En dan zijn er de bedelaars, oud en jong of kind en moeder. Moeilijk om te negeren, we geven wel muntjes maar meer kan je ze niet helpen want het zijn er teveel, het is een begin zonder eind. Ook zijn er heel erg veel verkopers waaronder kinderen die vanalles verkopen van pennen tot slaapzakken. Ook al zeg je nee, ze blijven achter je aanlopen dus je moet wel lomp zijn, of ze negeren. Klinkt misschien hard, maar de wereld is hier hard. Het liefst zou je iedereen helpen. Zelfs als je in een auto voor een stoplicht staat kloppen ze op de ramen.
Het klinkt zo misschien wel heel erg maar er zijn ook veel mensen in mooie kleren die gewoon een baan hebben. Gelukkig.
Ik heb al een paar mensen met stompjes gezien of die zich over de grond voortslepen. Ook dit is erg maar je kan er weinig aan doen. Alleen bidden.
Morgen gaan we naar de Ashram, een huis voor armen. Voor zover ik weet worden arme mensen daar opgeknapt en wordt er geprobeerd een baan te zoeken enzv zodat ze weer terug kunnen in de samenleving. We houden daar voor zover ik weet een dienst, ik denk een genezingsdienst.
Ik vind het geweldig gaaf om hier te zijn en tot nu toe valt de cultuurshock mee. Ik kan alle nieuwe indrukken goed verwerken.
Ik hoop dat ik snel weer wat op mijn blog kan zetten, maar dat hangt van het internet af.

Groetjes uit India,
Carina